Deception Island (1)

Deception Island

Vanaf Halfmoon Island was het een paar uur varen naar onze volgende bestemming, Deception Island. Dit is een actieve vulkaan die in de jaren 70 van de vorige eeuw voor het laatst is uitgebarsten. Het bijzondere van dit eiland is dat het kratermeer rechtstreeks in verbinding staat met de zee, we konden dus met de Plancius het kratermeer binnenvaren.


Deception Island

Op de foto hierboven is Neptune's Window te zien, een opening in de kraterwand waar we die middag nog naartoe zouden wandelen.
Hieronder verraad de stoom aan de rand van het kratermeer dat we hier in een gebied met vulkanische activiteit zitten.



De volgende foto laat Neptune's Bellow zien, de opening van het kratermeer met de open zee. We waren hier tijdens de lunch doorheen gevaren voor onze landing in Whalers Bay.


Deception Island

Vanaf de boot alvast een paar eerste foto's van de omgeving van Whalers Bay.


Deception Island

Al in de negentiende eeuw zochten robbenjagers en walvisjagers de beschutting van deze baai op. In 1912 bouwden de Noren er een walvisverwerkingsfabriek. De roestige tanks waarin de walvisolie werd opgeslagen staan nog op de oever van het meer.


Deception Island

Landing op Deception Island

Het werd tijd om de zodiacs te water te laten voor de laatste landing in Antarctica.

Zeester

We kwamen aan land bij de roestige restanten van een vreemd metalen object. Het schijnt een droogdok voor de reparatie van schepen te zijn geweest. Op een van de wanden zat een zeester.



We konden hier kiezen uit een aantal wandelingen. Wij kozen ervoor om te beginnen met een rondleiding door de sympathieke Argentijnse gids Sebastian over het terrein van de verwerkingsfabriek. Die rondleiding zou ongeveer 20 minuten duren, maar Sebastian was zoals gebruikelijk nogal lang van stof. We zijn na drie kwartier afgehaakt omdat we bang waren dat we anders geen tijd meer hadden om de rest van Whalers Bay te verkennen.


Deception Island

Hieronder een aantal foto's van de tanks waarin olie van de walvissen werd opgeslgen. Op de tweede foto is op de achtergrond Neptune's Window tezien. Een aantal reisgenoten was daar inmiddels naartoe gelopen.


Deception Island

De tanks leverden dramatische plaatjes op in dit desolate Antarctische landschap. En op de achtergrond lag de Plancius op ons te wachten.
Tijdens de meest recente vulkaanuitbarsting heeft een modderstroom een kerkhof uit de tijd van de walvisvaarders volledig vernield. Het 'kerkhofje' dat er nu ligt is niet meer dan een gedenkteken voor het originele kerkhof.



De ruïnes van menselijke activiteit op het eiland worden langzaam overgenomen door de natuur. Hier nestelen een paar koppeltjes kelpmeeuwen op een ingezakt dak.



Hieronder de restanten van de ketels waarin de blubber van de walvissen werd gekookt.



Tot slot nog een paar foto's die zijn gemaakt tijdens de wandeling met Sebastian.


Deception Island

In de verte waren de reisgenoten te zien die voor de wandeling boven langs de kraterwand hadden gekozen.



De ezelspinguïn liet ons ook hier niet in de steek. Met uitzondering van de Falklandeilanden hebben we overal ezelspinguïns gezien.

Stromness

Stromness

Toen we 's ochtends wakker werden lagen we in de baai bij Stromness. Stromness lag er prachtig bij in de vers gevallen sneeuw. Het zag er daardoor ook erg koud uit. 
Stromness is een inmiddels verlaten walvisstation. Dit is de plek waar Ernest Shackleton hulp haalde om de bemanning van de Endurance, die vast zat op Elephant Island, in veiligheid te brengen.


Stromness

Je krijgt wel een beetje een Titanic gevoel als je op deze plek van het schip staat. Vrijwel iedereen liet zich hier op de foto zetten. Het mooiste was een ietwat mollige Canadese vrouw met een enorme, in de wind wapperende bos dood haar. Ze dacht even dat ze Kate Winslet was.

Het oude walvisstation

De restanten van het walvisstation lagen weg te roesten in het subantarctische klimaat. Vanwege instortingsgevaar en asbest is het verboden gebied voor mensen. De dieren hebben het station inmiddels volledig overgenomen.


Stromness

Net als bij de eerdere landingsplaatsen moesten we hier eerst door een gebied met veel zeeberen lopen.


Zeeberen

Witte reuzenstormvogel

Bij de zuidelijke reuzenstormvogel komen af en toe witte vogels voor. Op Zuid-Georgië is dit een zeldzame verschijning. Op sommige eilanden rond het Antarctisch Schiereiland komt het vaker voor.


Witte reuzenstormvogel

Wandeling bij Stromness

Bij Stromness hebben we een wandeling gedaan naar een kolonie ezelspinguïns een eind het binnenland in. Meteen aan het begin kwamen we al de eerste ezelspinguïns tegen.



Er zaten ook een paar koningspinguïns.



Op de foto's hieronder is duidelijk te zien dat het een flink stuk lopen was naar de kolonie. Datzelfde stuk moeten de pinguïns dus ook elke keer lopen als ze naar de zee willen om eten te vangen.


Onderweg naar kolonie ezelspinguïns

Ezelspinguïns

De ezelspinguïn is na de koningspinguïn de grootste die we tijdens deze reis zijn tegengekomen. Kenmerkend voor deze soort is de witte vlek boven de ogen, de feloranje snavel en de oranjeroze poten. De globale populatie van deze soort is veel kleiner dan die van de andere soorten die we hebben gezien. Toch zijn we er relatief veel van tegengekomen. Ze zitten dan ook in alle gebieden die we hebben bezocht.
Tijdens de wandeling naar de kolonie kwamen we al een aantal pinguïns tegen die onderweg waren naar zee, of juist naar de kolonie.



Na een tijdje gelopen te hebben kwamen we bij de eerste kleine broedkolonie. Ze zoeken de plek uit die het eerste sneeuwvrij is in het voorjaar. Dat die vrij ver van zee ligt nemen ze daarbij voor lief.



Bij deze kolonie hebben we geen eieren in de nesten gezien. Misschien waren we iets te vroeg of ze hielden de eieren goed verborgen. Ezelspinguïns leggen twee eieren en het duurt ongeveer vijf weken tot ze uitkomen. In zo'n broedkolonie is het een drukte van belang.



Uiteindelijk werd het tijd om terug te wandelen naar Stromness en de zeeberen.


Stromness

Waar pinguïns zijn, zijn de grote jagers nooit ver weg.

IJs in zee

De volgende bestemming van deze dag was Grytviken, ook een oud walvisstation. Onderweg van Stromness naar Grytviken dreef er voor het eerst wat ijs in zee. Dit ijs was afkomstig van één van de grote gletsjers in dit deel van Zuid-Georgië.